Bulgarije take 2

Als de maan voorbij haar eerste kwartier is, sta ik weer op het balkon van de Airbnb in Tsarevo.

Vorig weekend vertrok ik vroeg in de ochtend en na een indrukwekkende ervaring in de bossen die ochtend, bracht ik de week door in Marmara Ereglisi, een voorstadje van Istanbul. 

Het was een leuke ervaring en ik ben een retraite locatie rijker.

 Werkend reizen, ik kan er steeds meer van genieten. 

Het brengt me deze keer alles wat ik nodig heb.

De reis van Turkije naar mijn BnB in Tsarevo - 

Bulgarije revisited, na veel geduld bij de grenscontroles: 

Na een rit van 3 uur rijden vanaf Marmara, op een warme dag over het Turkse massief, kom ik aan de Turkse grens met Bulgarije aan. De rij voor paspoort en douane controle is overdag lang. Dus ga ik door met werken, zoals ik tijdens het rijden heb gedaan. 

Luisterend naar de voicenotes herinner ik mijzelf weer aan het werk dat ik heb gedaan, met de adviezen en coachings voor mijn cliënten en luisterend naar de voicenotes over mijn ervaringen in Gemlik, breng ik de tijd door. Want als ik stilzit bij de volgende bestemming, kan ik weer doorwerken als ik me de details van de afgelopen maanden herinner. Erg handig.

Het is alweer 7weken dat ik aan het reizen ben. De tijd staat stil en gaat toch zo snel voorbij.

Wisseling van land en energie: 

Ongeveer 5km voor de Turkse grens verandert de energie, voelen mijn HSP antennes aan.

Eerst wordt het Turkse landschap rotsachtiger en minder massief.  Zie ik de herder met zijn geiten weer lopen over het land en dan begint de weg te kronkelen in prachtige bochten (waar is mijn motor!) omhoog en omlaag over de laatste 30kilometers berg op en berg af, spelenderwijs richting de landgrens. 

Van Turkse energie wordt het Bulgaarse, dat is geaard, vanwege de eiken denk ik, kalm vanwege de simpelheid van de bevolking (harde werkers die niet schreeuwerig zijn) en vrij hoog vanwege de brede band aan beuken bossen over de breedte van het land heen.

Ik voel dat ik aard. 

Ik voel dat ik dieper ga, en thuiskom. 

Trek je creditcard maar weer, Patricia: 

Na een driekwart aan de ene grens wachten, mag ik mijn paspoort, autopapieren en verzekeringsbewijs laten zien en ja, hoor, daar komt het.. ze beginnen je met je voornaam aan te spreken en met veel warmte in hun stem, dus zegt de douane mijnheer: 'Patricia, credit card please, 7TL'.

 Als ik vraag waarvoor zegt hij roadtax.. wegenbelasting (delen door 30 voor het bedrag in euros). Vorige keer was het een boete van 27€ (767 TL) voor te hard rijden in Sakarya, ja daar was ik inderdaad geweest, jaha ik had inderdaad een flitsende lamp gespot achter me. En ik mocht niet doorrijden bij de grens totdat het betaald was.

Ze bedenken hier altijd wat voor Europeanen lijkt het.. ik kijk uit naar de volgende controle en de volgende reden om mijn bankinhoud te mogen delen)

Na een tweede poging met mij ING kaart, mag ik door naar het toilet.

Hoş geldiniz:

Ik neem een plaspauze bij de  toiletten van mijn nieuwe, beste, Turkse vriend, die mij een warm Hoş Geldiniz en een omhelzing geeft deze keer. De vorige keer was het de wifi code van zijn  Turktelecom die hij mij gaf,  toen ik in dringende nood was om de boete te betalen. 

Na het plassen zwaaien we naar elkaar en zeg ik 'see you on the way back'. 

Daarna rij ik door naar de Bulgaarse grens zo een 300m verder. Daar herhaalt zich de controle van paspoort, autopapieren en verzekeringsbewijs, met een check van de auto inhoud op import goederen.

Ik kom weer langs de vriendelijke douanier van de vorige keer die een beetje op een bekende korte acteur lijkt (even de naam bedenken), hij die mijn naam (Patricia) zo warm en met een glimlach zei, dat ik smelte met  verbazing, want dat was me in 52 jaar nog nooit overkomen .

Ik weet in elk geval dat ik hier mijn goede karma kom halen in het Oosten.

Ik snap het verder echt nog steeds niet, maar dit geheim zal zich nog ontrafelen.

Na een check van mijn paspoort waarbij hij checkt of ik het werkelijk was, die op 17 September ook passeerde, mag ik doorrijden en wordt ik nog voordat ik bij het pompstation kan gaan tanken (want de tank loopt leeg als je de airco aanhebt) een hitchhiker rijker.

De hitchhiker is een verwilderd kijkende Litouwse jonge man die zijn duim opsteekt als ik kom aanrijden. Ik had hem al gespot bij mijn plasstop, toen hij liep vanaf de grens.

Op mijn vraag 'where are you going to'? En wat heen en weer gepraat over dat mijn doelTsarevo is,  begrip ik dat hij wilt meeliften terug naar huis in Burgas, want hij heeft geen paspoort, verteld zijn vriend die beter Engels praat, mij over de telefoon. 

Dus ik haal de voedselmand, mijn gitaar en dergelijke van de opgeklapte passagiersstoel af en hij mag mee.

Het is de tweede hitchhiker op myojn 7 weken durende tour in het Oosten, want alleen een enkele kan mee in mijn twee zits cabrio.

Bij het pompstation iets verder op heb ik weer wifi. Dus bepalen we dat ik de jonge man naar de Lidl van Tsarevo meeneem en na een tankbeurt (2.84 Lev per liter, bedrag halveren voor euros),  een aankoop van een Bulgaars vignet in de plaatselijke automaat (27 Bulgaarse Lev per maand, 13 per week en 9 per weekend) 

en de aankoop van een nieuwe fles water voor mijn hitchhiker, rijden we op zijn wifi met de locatie op Google maps, weg richting de bosroute met zijn slechte tweede rangsweg die kronkelt door de bergen van Zuid-Oost Bulgarije.

De bossen bij daglicht:

De weg door de bossen heen is nog mooier dan ik me herinner van de vorige rit naar Tsarevo toe.

Is het dat het de tweede keer is en ik de weg ken? Of is het dat het zo een mooie warme nazomer middag is, waarin je iedereen voelt open gaan, of is het de koelte van de bomen op een ontspannen middag?

Wat het ook is, ik en mijn passagier genieten in stilte en hij ontspant zichtbaar als hij de omgeving tot zich neemt.

Zijn verhaal is dat hij terug naar huis gaat in Burgas, zijn vriend haalt hem op, en qua werk is hij vrachtwagen chauffeur voor lange ritten. Naast wat korte zinnen uit te wisselen, genieten we allebei in stilte van het bos en de indrukwekkende uitzichten op de bergketen iets verder op.

Rond 17.10 drop ik hem af bij de Lidl, die trouwens veel beter gestocked, met meer organische producten dan in Nederland en een reden waarom ik er weer ben. 

Bij de Lidl stapt hij uit, hij draait zich om en is weer uit mijn verhaal, de zijne ingestapt. 

Mijn gain na de rit, dat ik weet dat naast Revolut er de Monese banking app bestaat. 🙏 ik ga die even proberen.

Drie uur vanaf het moment dat ik de eerste grens controle inging in Turkije en 1.5uur na de Bulgaarse tankbeurt, ben ik bij mij BnB.

No rest for the wicked:

Bij de BnB duik ik meteen in een Hindiklas met een student uit Boston, USA, in, want ik had al een kwartier geleden moeten inbellen op zoom.

Oeps, sorry de rit was langer dan ik wenste vanwege oponthoud aan de grenszeg ik. Ze is erg begripvol en zegt ' take your time'.

We kennen elkaar sinds mijn India reis naar Madhunam waar ze ook voor het eerst was en in de introduce groep zagen we elkaar voor het eerst.

Het viel me op dat ze niet helemaal paste tussen de andere deelnemers, niet helemaal thuis was en haar plek vinden kon, dus na wat korte uitwisselingen, onder andere van telefoonnummer hielden we thuisgekomen contact. En natuurlijk begrijp ik dat een HSPer is.. gezien haar snelheid waarmee ze Hindi oppakt heeft ze ook nog een hoger talent op woorden en taal. Leuk zo HSPers te kunnen begeleiden. Ik kan er echt van genieten.

Revisie en Rust:

We doen een revisie klas in plaats van weer een nieuwe Hindi letter en een nieuw woord. Slim van Baba.

En terwijl zij op de whiteboard van Zoom ploetert om een devnageri letter netjes neer te zetten, eet ik wat, ruim ik de keuken spullen uit mijn bagage in en geniet ik van thee zetten in de complete, heerlijke keuken waar ik vorig weekend afscheid van nam om 3.45am.

Thuis in Bulgarije:

Het is fijn op een bekende plek thuis te komen merk ik, in de mooie energie van fijne mensen. 

De Airbnb met zijn collectie aan puzzel schilderijen van Venetië, Parijs en meer aan de muur in het trappenhuis door de moeder gemaakt is een lokaal huis dat als hotel dienst doet.

Jay de Airbnb host, is een cloud engineer, en hij doet veel kluswerk om het huis.

Deze keer hebben we het huis voor onszelf want zijn ouders zijn al een week in Bodrum, Turkije op vakantie. Ze hebben het goed daar. 

Maar ook hier in Bulgarije heeft deze familie het goed. Een goed huis, ruime tuin met tuinhuisje waar de dadelstruik volop fruit geeft, een groente en fruitstand een straat verder en een ultra schattig hondje.

Voorbereiden voor de winter:

Bij veel huizen in dit dorp wordt er voorbereid voor de winter. Het geleverde hout wordt kleiner gemaakt. De toeristische sector is afgeschaald nu eind september.

De bussen voor lokale tours staan stil evenals de bussen en boten.

Meer over Bulgarije in de volgende blogs.